Ιστορίες επιτυχίας

Μαξ, από τον πανικό στις ήρεμες βόλτες

Η πρόκληση: Γύριζα με τα παιδιά από το φροντιστήριο, με τα πόδια. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε έναν σκύλο 40 κιλών που λυσσομανούσε με ό,τι κινούνταν: αυτοκίνητα, μηχανάκια, ποδήλατα, περαστικούς… Φοβηθήκαμε όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί. Η κηδεμόνας του, η κα Έλλη, άνω των 60 ετών, προσπαθούσε αμήχανα να τον συγκρατήσει και τα κατάφερνε οριακά.

Περίπου έναν μήνα αργότερα γνώρισα τον Μαξ από κοντά. Περνούσα με το ποδήλατό μου και δεν τους είχα αντιληφθεί, γιατί βρίσκονταν πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Μόλις εμφανίστηκα μπροστά τους, ο Μαξ πετάχτηκε προς το μέρος μου, γαβγίζοντας μανιασμένα. Από τύχη δεν έπεσα…

Η προσέγγιση: Η κα Έλλη με εμπιστεύτηκε. Συζητήσαμε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και οργανώσαμε έναν διαφορετικό τρόπο διαχείρισης. Της έδειχνα στην πράξη πώς να χειρίζεται τον Μαξ, της εξηγούσα τι έκανε σωστά και τι όχι, ξανά και ξανά, με υπομονή και συνέπεια. Στόχος ήταν ο Μαξ να καταλάβει τι περιμένουμε από εκείνον και να μάθει να μας εμπιστεύεται.

Το αποτέλεσμα: Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο Μαξ συνεργαζόταν άψογα μαζί μου και σταμάτησε να αντιδρά στα ερεθίσματα. Σταδιακά και η κα Έλλη άλλαξε τον τρόπο που επικοινωνούσε μαζί του. Σήμερα απολαμβάνουν μεγάλες, ήρεμες και χαρούμενες βόλτες μαζί!

Δάφνη, από την ένταση στην αρμονία

Η πρόκληση: Αγόραζα σχολικά είδη όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν η κα Κωνσταντίνα. Η φωνή της πρόδιδε την απόγνωσή της. Με παρακαλούσε να τη βοηθήσω με τη Δάφνη, ένα ημίαιμο ελληνικό ποιμενικό κουτάβι 9 μηνών, σχεδόν 35 κιλών, που είχε υιοθετήσει.

Δεν τολμούσε να τη βγάλει βόλτα. Είχε προσπαθήσει αρκετές φορές και είχε γλιτώσει ατυχήματα από καθαρή τύχη. Η Δάφνη ήταν υπερβολικά ζωηρή, αντιδρούσε έντονα στις γάτες και σε κάθε δυνατό ερέθισμα. Μάλιστα, τρεις εκπαιδευτές που είχε ήδη συμβουλευτεί αρνήθηκαν να την αναλάβουν.

Η προσέγγιση: Ξεκινήσαμε από το μηδέν. Η πρώτη μας βόλτα ήταν… πραγματικά ημιάγρια! Με μεθοδική δουλειά, συνέπεια, επιμονή και πολλή υπομονή, η Δάφνη άρχισε να μαθαίνει πώς να διαχειρίζεται τον ενθουσιασμό της και η κηδεμόνας της πώς να την καθοδηγεί.

Το αποτέλεσμα: Σήμερα η Δάφνη απολαμβάνει καθημερινές, ήρεμες βόλτες μαζί με την κα Κωνσταντίνα. Και οι δύο έχουν πλέον την αυτοπεποίθηση που τους έλειπε.

Κούκι, από το άγχος στην ασφάλεια

Η πρόκληση: Ο Κούκι έκανε… «Κούγκι» κάθε φορά που έφευγαν οι κηδεμόνες του. Είχε υιοθετηθεί πρόσφατα και βίωνε έντονο άγχος αποχωρισμού. Μόλις έμενε μόνος, γάβγιζε ασταμάτητα μέχρι να επιστρέψουν. Οι γείτονες διαμαρτύρονταν και η οικογένεια είχε φτάσει σε σημείο να σκέφτεται ακόμη και την επιστροφή του στη φιλοζωική.

Η προσέγγιση: Δουλέψαμε πρώτα την επικοινωνία των νέων κηδεμόνων με τον Κούκι. Στη συνέχεια εφαρμόσαμε ένα σταδιακό πρόγραμμα απευαισθητοποίησης στις αναχωρήσεις, δημιουργώντας ήρεμες ρουτίνες και θετικούς συνειρμούς με τον χρόνο που έμενε μόνος.

Το αποτέλεσμα: Ο Κούκι παραμένει σήμερα με τη νέα του οικογένεια, ήρεμος και ασφαλής. Πλέον μπορεί να μένει μόνος του για όσες ώρες χρειάζεται, χωρίς άγχος και χωρίς ασταμάτητο γάβγισμα.

Ρόκι, από το καταφύγιο στο σπίτι του

Η πρόκληση: Ο Ρόκι υιοθετήθηκε από καταφύγιο σε ηλικία 3 ετών. Φοβόταν τους άντρες, δεν είχε μάθει να περπατά με λουρί και κάθε νέα εμπειρία τον γέμιζε ανασφάλεια. Η οικογένειά του ανησυχούσε ότι δεν θα καταφέρει ποτέ να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή.

Η προσέγγιση: Ξεκινήσαμε χτίζοντας σχέση εμπιστοσύνης. Με σταθερές ρουτίνες, ήρεμη καθοδήγηση και σταδιακή έκθεση στα ερεθίσματα που τον φόβιζαν, δώσαμε στον Ρόκι τον χρόνο που χρειαζόταν για να νιώσει ασφαλής. Πάντα με τον δικό του ρυθμό.

Το αποτέλεσμα: Σιγά σιγά ο Ρόκι άρχισε να εμπιστεύεται τους ανθρώπους του, να απολαμβάνει τις βόλτες και να χαλαρώνει μέσα στο νέο του σπίτι. Σήμερα είναι ένα ισορροπημένο και αγαπημένο μέλος της οικογένειας. Το καταφύγιο δεν τον ξαναείδε ποτέ, κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση αυτής της δουλειάς.